Vokal
Det er fleire sjangrar innan den vokale folkemusikktradisjonen i Noreg, som lokk, bånsull, ballade, bygdevise, stev og religiøse folketonar. I Telemark og Setesdal vert den vokale folkemusikken kalla kveding.

Noko som er felles for den vokale folkemusikken er at formidlinga av teksten står sentralt - ein god folkesongar skal fortelje ei historie med songen sin.
Orda vert sungne som dei ville vore sagt i munnleg tale, og melodien vert tilpassa verselinene, slik at melodien kan variere noko frå vers til vers. Den vokale folkemusikken vert elles kjenneteikna ved at den ofte har svevande intervall, det vil seie intervall som er litt høge eller låge samanlikna med den vanlege tempererte skalaen som ligg til grunn for det meste av annan musikk.
Mange vokale folkemusikarar ornamenterer i songen sin, ved at dei "krullar", og glissando, glidetonar, er også vanleg.

Lokk
Lokk er ei fellesnemning på song eller rop for å samle husdyra. Dette kan vere melodiar som ikkje er heilt fastlagde, men som vert improviserte over nokre tema, ulikt frå songar til songar. Lokken er sterkt knyta til seterlivet og har difor vore lite i bruk dei seinare åra, men dette er ein tradisjon med lange røter. Laling og huving minnar om lokk, men funksjonen med desse tonane var å kome i kontakt med menneske langt unna.

Til toppen

Bånsullar
Også denne sjangeren innan norsk vokalmusikk hadde ein eigen funksjon i det tradisjonelle bondesamfunnet, nemleg å få dei små borna til å sove. Melodiane er enkle og vert av og til improviserte.

Til toppen

Balladar
Balladane har røter attende til mellomalderen, og har levd på folkemunne heilt til dei vart samla inn av notekunnige på 18- og 1900-talet. Desse balladane er opprinneleg musikken til kjededans, ein dans som var populær i høgmellomalderen blant hoffet i Europa. Balladane er med andre ord importerte frå Europa, og ein kan finne likskapar i tekstar i balladar mange stader i Europa.
Melodiane har derimot ikkje vorte henta frå Europa, og har sannsynlegvis opphav i Noreg. Ein kan finne svært mange ulike melodiar til same ballade berre innanfor eit lite område, noko som tyder på at songarane sto fritt til å finne tonar på eiga hand.
Det er vanleg å dele balladane inn i fleire sjangrar som heilagviser, kjempeviser, trollviser, skjemteviser osb. Skillet mellom desse sjangrane ligg i det tekstlege materialet, ikkje i melodiane.

Til toppen

Bygdeviser og skillingsviser
Dette er nyare viser som vart komponerte på 18- og 1900-talet. Det var ofte kjende forfattarar som skreiv visene, som vart sette til melodiar som fanst frå før. Dette er viser som også i dag enkelte stader er populære å nytte blant eit breitt lag av folket. Skillingsvisene var svært populære i si tid. Dette var viser som kom i opptrykk om aktuelle handingar, til dømes Titanic-ulukka. Visene vart laga til moderne melodiar i samtida som var populære å syngje.

Til toppen

Religiøse folketonar
Melodiane til protestantiske tekstar vert kalla religiøse folketonar. (Melodiane til katolske tekstar vert kalla heilagviser, og er ein type ballade). Dei stammar altså frå tida etter reformasjonen. Tekstane er dei gamle salmane med kjende diktarar, medan melodiane ofte er gamle koralmelodiar, men desse er ofte endra til det ugjenkjennelege med forsiringar og melismer.

Til toppen

Joik
Joiken er den tradisjonelle songen til samane.
(http://www. saamiweb.org/norwegian)
Denne songstilen er noko av det mest arkaiske ein finn innan song i Europa, og den slekter på songen til folk i Sibir, eskimoane og nordamerikanske indianarar. Det er mykje intrikate og samansette rytmar i joiken. Samane joikar ikkje om t.d. kjærasten , dei joikar kjærasten, og på denne måten er joiken eit middel til å gjere nærverande det som er viktig i livet.

Til toppen